Ne gündüzümüz kaldı ne gecemiz…
Komşuluğu unuttuk,edecek yok tek hecemiz.
Kardeş kardeşle görüşmez,hısım hısımla…
Sanki bir büyü yapılmış,üzerimize tılsımla.
Bir medeniyettik, İslamiyet’ten bu yana.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta