Unutulan Şiiri - Kimsesiz Şiirler

Ne güzel di dimi.
Ben ,seni küertçe seviyordum.
Sen, beni hiç bilmediğin bir dilden anlıyordun.

Sen bana, ez jı te hezdıkım.
Ben sana, seni seviyorum diyemedim.
Kolay değildi, Bizim için bunu söylemek.
Yanımdaydın biliyorum.
Ama saçlarına dokunmak.
Ağrı dağına, tırmanmak gibi zordu işte.
Gözlerine bakmak, güneşe kafa tutmak gibiydi.
Ellerini tutmak mı?Sen bulutlara dokundun mu hiç?
Şimdi gittin, uzaksın bana.
Altında oturup, saatlerce sohbet ettiğimiz alıç ağacı.
O da kurudu.
Zaten, herşey değişti senden sonra.
Saçımı sola taramıyorum artık.
Sakallarımı uzatmıyorum.
Günlerde değişti, her günün adı hasret oldu.
Mevsimler değişti. Ve yağmurlar.
Artık, Nisan ayını sevmiyorum.
Mesela, uzun yolculuklarda, 23 numaralı koltuğa bilet kesmiyorum.
Benden bu kadar.
umarım, sen çok mutlusun dur.
Sen mutluysan, bilki dünya hala yaşamaya değer.