Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kendisini unutan, diğerlerini zaten unutmuştur... Belki adını bile anmamıştır, hiç rastlamamıştır ne 'güle, ne dikenine...'
Unutmak, insana özgüdür... 'Nisyan ile malüldür' diye boşuna dememiş diyen.. Bence 'unutturmamak' gerekir Abi... Hatırlamak, anımsamak gerekir.. Ona rağmen unutuyorsa kişi, o zaman 'kasıtlıdır...'
Şiiri ve sizi kutluyorum... Hayırlı, bereketli Ramazan ayı diliyorum Abi...
Gerçi güzelliklerin çirkinlikleri.., aydınlıkların karanlıkları unutturmuş olması güzeldir ama gene de beynimizin bir köşesine hatırlatma notu bırakmak lazım.
kaleminize sağlık sayın İsmet Dönmez...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta