Unuttum Sevmeyi Şiiri - Teyfik Abanoz

Ben aşkını kalemle değil,
Kanımla yazdım kağıtlara.
Ben aşkını silgiyle silmedim,
Tırnaklarımla söküp kattım ağıdıma.

Yılları ard arda bağlayıp,
Şarkılar yaptım her yanına.
Mecaz bilmem ben!
En gerçek aşkı tattım yanında.

Karaborsadan almadım sevdanı,
Ne bedeller ödedim uğruna.
Dağ başı yalnızlıklarımı,
Seninle sever oldum her anımda.

Ne savaşlar verdim de
Bir sana yenildim sonunda.
Ellerimle bir mezar kazdım,
Koskocaman bir seni sığdırdım altına.

Ölmeden öldürdün içimdeki seni!
Görmedim bir kerecik gülerken beni!
Karaya boyadın rengarenk hayallerimi!
Herşeyimi aldın, unuttum sevmeyi!

Yanıyor şimdi terk ettiğin şehir.
Deniz maviye küs,
Martılar ağlıyor,
İmbat esmiyor.

Sokaklar virane,
Sokak lambaları karanlık saçıyor.
Her köşe başı,
Yalnız çıkmaza çıkıyor.

Sevgilileri taşıyan faytonlar,
Tabutları ağırlıyor.
Çiçekci abla da yok,
Çiçekleri etrafa savruluyor.

Hüzün sarmış sevdalılar şehrini,
Şehir ağlıyor,
Ben ağlıyorum,
Bu şehir yanıyor!

Ölmeden öldürdün içimdeki seni!
Görmedim bir kerecik gülerken beni!
Karaya boyadın rengarenk hayallerimi!
Herşeyimi aldın, unuttum sevmeyi!

Ölmeden öldürdün içimdeki seni!
Görmedim bir kerecik gülerken beni!
Karaya boyadın rengarenk hayallerimi!
Herşeyimi aldın, unuttum sevmeyi!

Unuttum sevmeyi!