Unutmayı Öğrendim Şiiri - Elif Akçasarı

Yine huysuzluğum üstümde, sigaram elimde.
Uyuma çabalarıma son verip kalktım en son seninle uyuduğum yatağımdan.
Gözlerimi açıp baktığımda hala bomboş sol tarafı..
Soğuk, umursamaz..
Yüzünü hatırlamaya calısıyorum, o güzel yüzünü..
Saatlerce bakıp iç çektiğim yüzünü.
Sanki diğer insanlardan farklı yaratılmıştın, sanki benim benim ellerime bırakılan bir armağandın.
Herşey benim suçum biliyorum..
Gözlerimi ayırmamam gerekliydi senden, ellerini bir an bırakmamalıydım.
Başka bir kokuyu içime çektiğimde nefesim kesilmeliydi.
Ve sen gitmemeliydin..
Belki biraz müsade etsen, yaz yağmuru misali gelecektim hayatına.
Herşeyimi yanıma alıp..
Sol yanına oturacaktım belkide, dünümü bırakıp..
Arsızlık yapacaktım, sen bana ne kadar git desen o kadar sarılacaktım boynuna.
Sabahları senin hareket etmenle uyanacaktım, günaydın deyip gülümseyecektim belkide suratına..
Sen sadece beni değil, yaşamamız gereken onlarca şeyide mahvedip gittin.
Zoruma gidense tam olarak buydu.
Ben bunları seninle yaşamadım, duvarlar bana git dedi ben arsızlık edip kaldım.
Her sabah ayrılığını öperek uyandım, ona gülümsedim.
Ayılmak için iki bardak kahve yaptım ama birini hiç kimse içmedi..
Sigaramı yakan biri yok, en önemliside ne biliyor musun?
Senden sonra kimse bana seni seviyorum demedi,
Senden sonra kimse beni sevmedi..
Çünkü kimse seni kabul etmedi!
Bana verdiğin yaralarla beraber gitti güzelliğim.
Dokunduğun her anda eridi çocukluğum.
Senin kadının, onun bunun değil, sadece senin..
Kilit vurdum satırlarıma, senden başkasını yazamasın diye.
Aşkın varlığını unuttum, senden başkası onu taşıyamasın diye.
Ve unutmayı öğrettim kendime, ağır ağır, içimi çeke çeke unutmayı.
Başka kadınlar senin teninle yanarken, yorganımla kendimi ısıtmayı öğrendim.
İnsanlar sokaklarda gezerken sarmaş dolaş, ben kendime sarılmayı öğrendim.
Ve Annemi bile toprağa göndermişken, ölmeden yaşamayı öğrendim..