Unutmanın Günahı Şiiri - Nazime Dedeoğlu

Olur da bir gün,
“Unut beni.” dersem sana;
kaç gece adımı anarsın,
kaç kez sessizce haykırırsın yokluğuma?
Kaç vakit düşünür,
kaç kez okşarsın ruhumda bıraktığın izi?

Kaç gece girerim rüyana,
kaç sabah uyanırsın
sesimi arayan bir sessizlikle?
Kaç saat özlersin beni,
kaç mevsim beklersin
geri dönmeyecek bir baharı?

Kaç günah işler kalbin,
beni unutabilmek uğruna?
Kaç dua edersin,
adımı kaderinden silebilmek için?
Ve söyle;
kaç gecede ölür bir insan,
sevdiğinin kalbinde yaşarken?

Olur da bir gün,
“Unut beni.” dersem sana;
ne zaman dökülür gözlerinden
içinde sakladığın son damla?
Ne zaman işitir kulakların
sana bıraktığım o yarım cümleyi?
Ne zaman göçer içinden
benden kalan kuşlar?

Ben seni unut demem aslında…
Ben yalnızca sorarım:
Bir insan,
kendi kalbinden nasıl söker
kendisine yuva olmuş birini?

Çünkü bazı insanlar unutulmaz;
yalnızca susulur.
Bazı aşklar bitmez;
küllerine çekilir.
Ve bazı isimler vardır ki,
dil sustuğunda bile
ruhun en tenha yerinde
dua gibi yaşamaya devam eder.

Olur da bir gün
beni gerçekten unutursan,
bil ki ben seni
unutulmuşların arasına değil,
ömür boyu taşıdığım
bir hatıranın içine gömmüşümdür.