Anadan olduğum günü bilmem.
En büyüğü beş yaşında,
Üç çocukla bir kadını
Allah’a emanet edip rahmete giden,
Adamı, unutmam.
Çektiklerimle, verdiğim mücadeleyi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ders almak her olaydan ve daha bir tecrübeli olmak bir sonraki imtihan için hayatın en büyük hediyesi olsa gerek...
yüreğinize sağlık...
saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta