Her sabah güneşim olur doardın
Gece mehtap olup ışığa boardın
Sensizim şimdi karanlık odamda
Güneşim yok mehtabım artık yok
Işıksız kalmışım şu garip dünyada
Hüzün sarmış,sarmalamış canımı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet hüzünlü bir şiir tebrikler.
güzel ama hüzünlü bir şiir. kaleme sağlık
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta