Unutacak Şiiri - Burkay Pusat

Bir gün sustuğumda bu şehir uyanacak,
Ben göçtüğümde rüzgâr devam edecek esmeye.
Sokaklar adımlarımı unutacak belki,
Ama ben, bir ağacın gölgesinde bekleyeceğim sessizce.

Gökyüzü aynı kalacak
Ben yokken de mavi olacak,
Ama yıldızlara bakan biri,
Belki bilmeden iç çekecek benim için.

Adımı bir gün son kez söyleyecek biri,
Sonra heceler savrulacak zamana
Ve ben, bir şarkının içinde kalacağım,
Kimsenin bilmediği bir nakaratta.

Kalbim çok sevdi, çok kırıldı.
Gözlerimle tuttum zamanı bazen,
Sessizce geçip gitti yıllar
Bir hayalin peşinden koşarken.

Her şey bitecek bir gün,
Gözler kapanacak, nefes duracak,
Ve dünya, hiç olmamışım gibi
Aynı döngüsüne devam edecek.

Ama bir çocuk gülümserken belki,
Benim de içimde bir şey gülümseyecek
Bir kitaptan düşen yaprakta,
Bir yabancının duasında olacağım belki.

Ben her şeyi unuturken,
Dünya da beni unutacak, evet
Ama yaşadım.
Ve yaşamak, unutulsa bile
Bir iz bırakmaktır sonsuzluğa.

Belki yok olacağım zamanla,
Ama bir gün birisi
Kendi varlığını sorguladığında
Benim suskunluğum ona cevap olacak.