Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
O siz !!! diye ünleyen adam ., acaba aynaya baktığı zaman ne görüyor... Ya da bir şey görebiliyor mu... Malum ., karanlığı seven ve karanlıkta yaşayanlar gün ışığı altında bir şey göremezler...
Kaleminize sağlık sayın İrfan Çelik...
Ben, sen, biz, onlar... İnsanlıktan habersiz, insanlıktan anlamıyorlar. Sonra karanlıklarda sessiz, kurtlar sisli havayı sever bunu siz de bilirsiniz. Acımak şöyle dursun, merhametin damlası yoksa insanda, durmadan su dövecektir havanda... Bir ünlem, bir şaşı bakış, başka ne ister onlar? Alkış, alkış, yine alkış...
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta