ses verir mi çığlıklarıma dağlar
türküler acıtır oldu yüreğimi
bozkırın yalnızlığında
yürek yangınlarında
umutlarımızı dokuduk
renk renk
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kilim gibi hayatı dokudunuz değil mi? Öğrenecek ne de çok şeyimiz var, şiirine sağlık.:)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta