Hani dönüp de gidecekti rüzgâr
Dalmayacaktı uzaklara gözlerin
Süzülecekti belki düşler şafak vakti
Avuçlarımızdan gökyüzüne
Sevmeyi öğrenecektik yeni baştan
Hani kendimiz becerememişken henüz
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta