Umut Yeşerirken Şiiri - İhsan Yılmaz

Umut Yeşerirken

Bir kanat çarpıntısıydı gelişin,
kuş misali savruldum ardından
uçsuz bucaksız vadilere.
Her rüzgâr seni fısıldadı kulağıma,
her sessizlik adını büyüttü içimde.
Özlemek ağır bir yükmüş meğer,
zaman geçmek bilmedi sensiz.
Düşlerimde hep sen vardın,
resmine baktıkça
gözyaşlarım sessizce süzüldü yüreğime.
Unutmak sandığım şeyler
ilkbaharın güneşiyle yeniden filizlendi.
Sana dönüyorum şimdi,
çünkü özlemin çekiyor beni kendine.
Sabahın ilk saatlerinde
kokunu alıyorum rüzgârdan,
yüreğim ısınıyor adını anınca.
Mezopotamya’nın asi topraklarında
sesini duyuyorum,
kuş cıvıltılarına karışan bir umut gibi.
Seninle aynı havayı solumayı
ne çok özlemişim güzel gözlüm…
Ve nihayetinde sendeyim,
umudun yeşerdiği yerde.
Kalbim artık kaçmıyor,
çünkü en güvenli sığınak
senin adın.
Ocak / 2026