Umut "toprak kokan şiirler "

Umut denen illet, çıkıp gitti damardan,
Yerine kurşun gibi ağır bir hiç oturdu.
Güneş bile süzülür içeri solgun ve hasta,
Hayat, sanki rengi solmuş eski bir resim

Ömür, kör bir kuyu, dipsiz ve karanlık,
Bağırsan yankısı kendi sesinle boğulur.
Ne bir el uzanır, ne merhamet duyulur,
Sadece sessizliğin ağır, matem uğultusu

Ve ben, küllenmiş bir volkan bekçisi,
Beklerim geçip gideni, bir hiç uğruna.
Ömür, rüzgârla savrulmuş bir toz bulutu,
Ne kaldı geriye, bak ne bir iz, ne bir hatıra…