Uçsuz bucaksız bir umut ormanındayım
Mevsim şimdi sonbahar
Birer birer kopuyorlar
Yere değen düş kırıklığı oluyor
Dalında kalan çürüyor içten içe hasret oluyor
Bir yürek fırtınası esiyor sonra
Umut çöplüğünde yalnızlık oluyor
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta