Yıldırımlar hangi evlere düşüyor
Hangi ocak hangi umutlarla sönüyor
Yalvaran kaç çocuk annelerinin feryadlarıyla bir ömür unutulmayacak keder yaşıyor
Nerelere varılacak bu kadar,hiç bitmeyecek kaderin çilesi
Sisler karanlığa sesleniyor korkuyor çocuklar
Bir bir dökülüyor gözyaşları kapıdan biri giriyor
Oğlum ben geldim diyor o gece
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta