Umut müptelası Şiiri - Dağlar Özügüç

Tüm maviliklerin sahibi ben olmak isterdim
Muazzam bir ihtimalin peşinden giderdim
Gökyüzünün parlayan yıldızıydım zaten
Ama karanlıkta yolunu bulanlardan olamadım
Bir düşün formatına sığmayacak kadar gerçeğim
Sonunda bir umut müptelası oldum
Ne vazgeçmeyi bilirim
Ne de kolayca kalmayı öğrendim
Yerler gökler adını fısıldadı her gidişinde
Denizin mavisi içimde kabardı günlerce
Değişmedi deniz değişmedi dünya
Mavilikler sayıkladım ben her gece
Doymadı gitti tamahkar ihtiraslarım
Meğer mavinin birde meşhur girdabı varmış
En çok da kapılıp özleyeni yutarmış