Tek Nefes Şiiri - Sevim Şahin

Bak…
Bazı insanlar birbirini sever,
ama yan yana gelemez.
Kalp ister,
hayat durdurur.
Aynı göğe bakarlar
ama başka başka gecelerde.
Kim suçlu?
Kader mi,
zaman mı,
başkalarının korkuları mı?
Yoksa
bu dünyaya fazla gelen bir sevda mı?
Garipler bunlar…
Ne vazgeçebilirler
ne kavuşabilirler.
Sessizdirler,
çünkü konuşsalar
herkes yanar.

Kalbim yorgun, yol uzun, adımlarım yarım
Sevgi var ama yasaklı, dokunmak haram
Aynı rüyayı gördük farklı uyanışlarda
Ben sen oldum bazen, sen ben kaldın duvarlarda
Kim yazdı bu kaderi, kim çizdi bu çizgiyi
Birlikteyken eksik, ayrıykense bitik miyiz
Unutmak ihanet, kalmak ağır yük
Bu sevda suçsa bile vicdanım hâlâ dik

Üstüne bir de acı eklenir.
Sanki sevmek yetmezmiş gibi.
Kalp zaten yorgunken
bir de yalnızlık bindirilir omuzlara.
Kim merhem olur şimdi?
Bir söz mü?
Bir omuz mu?
Yoksa
“zamanla geçer” yalanı mı?

Belki de kavuşmak tek zafer değil
Bazen sevmek yeter, dokunmadan eğil
Adını anmadan da taşınır sevda
Kalp susar ama pes etmez asla
Yarın ne olur bilmem, kader puslu
Ama içimde hâlâ bir ihtimal uslu
Belki bu aşk bana seni vermedi
Ama insan kalmayı öğretti

Bu yol
yan yana yürünmez belki…
Ama tamamen karanlık da değil.
Bazen
bir insanı sevmek,
onu hayatta tutar.
Yanında olmasa bile.

Bu yol
iki kişilikti belki,
ama tek başına yüründü.
Kavuşmak yazılmadıysa da,
sevmek silinmedi.
Ve umut…
Bir gün gülmek değil,
bugün
kalbi taşımaya devam etmektir.

29.12.2025
Sevim Şahin