Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Anahtarıdır bütün sevdaların, hatta dostlukların 'umut, güven ve tazelenmek...'
Yetmez, bir de emek, gerçekten çaba gerek... İçtenlik, samimiyet ve 'niyet' olmazsa olmazıdır zaten...
Şimdi bütün bunlar 'şaibeliyse', gel de sen yitirme umudunu, sabret, bekle... Bekle ki solmasın o 'umut çiçeği...'
Sitemin alasıydı Nimet Hanım.. Kutlarım, Efendim...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta