Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Götürdü ve yok etti..demişsiniz..Ama o hiç olmasaydı zaten umutta olmayacaktı..
çok hissedilmiş bir şiirdi yine kaleminizden..tebrikler...
HÜZÜN KOKUYOR DİZELER..GÜZELLİKLER KALMALIYDI OYSA..TEBRİKLER..SEVGİ İLE..
Ne hayalsiz ne de umutsuz yaşanmıyor ki Saadet hanım.Bilsek bile yolun sonun da başımıza gelecekleri,yine de bir umut deyip çıkıyoruz yola.Kaleminiz daim olsun efendim.Kutluyorum.selam ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta