Uçurumun ne olduğunu çok erken öğrendim, mecazi değil, baya uçurum.
Gerçekten nasıl var olabileceğimi düşünüyorum, bomboş bir ben.
Algılanamayan ve tanınamayan bir aptallık. Sonumu kazmam çok sürmemiştir herhalde.
Bunu nasıl hak etmiş olabilirim ki, hayatım sonsuz olasılıkta, sonsuz bir döngüde nasıl bu hale gelebildi; düşündükçe daha da kayboluyorum, benden geriye kalan tek şeyleri de bunu bulmaya harcıyorum, nasıl tekrar doğabilirdim kurtuluşum için?
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta