Seni onca yıl sonra ilk gördüümde
İlk gün ki gibi geldin aklıma
Nesen değişmişsin
Nede o kara gözlerindeki akşam
Sen berbat bir aile deneyimi yaşamışsın
Bense çatırdayan bir yuvada kaybolmuşum
Bilmiyorum daha nekadar çatlak onara bilirim
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta