Boşluk büyüyor gözümde
Yavaş yavaş
Aydınlık terkediyor, küskün
Ve karanlık üstüme üstüme geliyor
Bir çığlık uzaklardan işittiğim
'Dur, atlama! '
Umut mu sesleniyor?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta