Umut etmek ve birtakım yalan dolan şeyler. İnsan gibi basit bir mahlûkat için ne büyük şeyler. Duygulara ve garip bir şekilde totemlere tutunmak. Oysa gerçekler umutsuzluktan ortaya çıkar. Ne çıkar ki beklemekten? Ne çıkar? Sahi ölüme ne demeli? Bir yakınını toprağa verirken de umutlusun. Üzerine atılan her toprak, bir dünya ağırlığında omzuna düşer ya. Her seferinde daha da altında ezilir, bükülürsün. Kabirden bir elin uzanmasını mı bekliyorsun? Ya birkaç söz? Herkes gittiğinde sen tek kalacaksın. Sarılacaksın mezar taşına. Ne hacet bir güle, kuruyacaksın o mezarda. İşte umut o an ölecek. İşte o an öleceksin sen. Geriye kalan zaman yığını. Öyle veya böyle lalettayin dolanacaksın orada veya burada. Kimsesiz, ruhsuz. O hâlde tırnaklarınla kazı da şu toprağı, kefenleyip göm ruhunu.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta