Umut Şiiri - Hamit Atay

Umut
Ve umut…
Bavulun en dibine sakladığım,
kırılmasın diye üstüne suskunluk koyduğum
o küçük ama inatçı şey.
Yoruldum, evet,
ama vazgeçmedim hayattan.
Her gidiş biraz eksiltti beni,
her eksilme bir şey öğretti.
Geceler uzun sürdü,
sabahlar geç geldi,
ama güneş
hiçbir zaman unutmamış
doğmayı.
Bir gün
bir kapı açılacak içimde,
kilidini ben kaybetmiş olsam da
umut anahtarını bulacak.
Çünkü insan
en çok karanlıkken
ışığa yakındır.
Artık biliyorum:
Kırıldığım yerden güçleniyorum,
kaybettiğim yerden büyüyorum.
Yol bitmiyor,
sadece şekil değiştiriyor.
Ve ben…
yeniden yürümeyi öğreniyorum.
Daha yavaş,
daha temkinli
ama daha gerçek.
Umut,
yük değil artık omzumda.
Bir nefes gibi,
beni hayatta tutan.
O yüzden
gitmiş olsam da uzaklara,
kalbimde bir yer
hep aydınlık kalacak.
Çünkü
her gidiş bir dönüşü saklar,
her gece bir sabahı…
Ve insan
umut ettiği sürece
kaybolmaz.
Hamit Atay