Umut Şiiri - Ahmet Tabak

Yaşama azmi gelir, umut varsa insanda.
Bu kaotik ortamda, dumanlı odalarda.
Tutunacak dal varsa, bataklıktan çıkarım.
Gözlerde hüzün dolu, insan neden buhranda?

Enerjisi düşüyor, sokakta yaşayanın.
Aklı tatile çıkar, kaostan hoşlananın.
Ne ilginç varlık oldu, amaçsız insanoğlu.
Derdi çözmek istemez, esiri ızdırabın.

Memnun olmaz bir şeyden, kim sorumlu fark etmez.
Oyun, oynaş, eğlence başka birşey hiç bilmez.
Biraz çekse kafayı, umursamaz kimseyi.
Kendine faydası yok, beklentisi hiç bitmez.

Her gün yeni sorunlar, bulunca çok rahatlar.
Düşününce onları, içmeye sebebi var.
Düzene alışamaz, karmaşaya alışmış.
Göremez hiç kendini, başka hayatlar yaşar.

Sanki korkar umuttan, huzur rahatsız eder.
Derman olmak istersen, bir sigara versen der.
Geceler uykusuzdur, odası hep dağınık.
Mâlâyâni ve gıybet, boş konuşmayı sever.

Ah, bir dönse içine, nerde yangın bilecek.
Başkasını bırakıp, kendi yüzün görecek.
Cesareti yoktur ki, bakmaya hiç aynaya.
Korkar ki hakikatten, aczini hissedecek.

Yaşadıkça hep arar, derinlerde huzuru.
Gerçeği kabul etse, incinecek gururu.
Huzur için olmalı, çıkışın vardır yolu.
Umutta iman vardır, o ki Allah'ın nuru.

En ağır imtihanı yaşamıştı Nebiler.
Çok zorluklar çektiler, şikâyet etmediler.
Örnek oldular bize, izinden gitmeliyiz.
Yalvarmalı Allah'a, umulur ki affeder.

12.02.2026
Ahmet TABAK