Umut Şiiri - Ruhu Revan

Siyaha mı dönüyor sanki dünya?
Kardelenler beyazlığını yitirir mi oldu?
Onlar ki vazgeçenlerin aksine direnmişler di halbuki,
Her zaman umut var der gibi,

Ne oldu papatyalara?
Sadelik benciliğin postalları altında,
Güller artık dikenleri ile konuşuyor,
Hoş kokusu nefretin katranında kayboldu,

Oradan bir ses geliyor,
Kurtarın bizi insanlık bitiyor,
Bir şey gördüm duydum sanki,
Küçücük çocuklar omuzlarında ölmüş insanlığı taşıyor,
Bir şey var orada,
Bir Işık karanlığı delercesine,
Bir umut var ,
Ben buradayım dercesine.

Aydınlık karanlığa meydan okuyor,
Yarınlar aydınlık olacak,
Nefreti, şevkat saracak,
İnsanlar merhametle tanışıp,
Yaşanacak bir dünya kuracak biliyor...

Ruh_u Revan