Kardelendim ben özlemle güneşi bekleyen
Belki de bir türküydüm yarimin dilinden düşmeyen
Muskaydım babamın boynunda buram buram kokan
Mermi değildi beni acıtan
Zalimin yüreğiydi kin ile nefret kusan
Yığılmıştı bedenim dağından kopan taş gibi toprağa
Ve bir daha açmadan yapraklarımı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta