İnsan bir muma benzer, gittikçe eriyen, eridikçi tükenen. O mumun üstünde yanan ateştir umut, etrafını aydınlatan, ufuk açan. İşte o yüzden kaybetmemeli asla umudunu insan. Çünkü sönmüş bir mumdan geriye kalan, karanlıklar içinde kalıplaşmış, öylece ve sadece duran...
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta