Arşınlarken bir başıma sokakları, kafamda hep aynı soru,
“Olur mu acaba, anlar mı ona karşı olan hislerimi? ”
Yoksa; çoğu zaman olduğu gibi çevirip başını umursamadan,
Uzaklaşıp kaybolur mu gözden?
Yine de sönmüyor içimdeki umut ışığı,
Düşünmek bile istemiyorum şairin dediği o cümleyi,
“Sen ciğercinin kedisi, ben sokak kedisi! ”
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta