neşeyi unutalı aylar oldu,
kederin müptelasıyım hayli zamandır,
gönlüm virane, ruhum haraptır,
köşesiz odalarda çektiğim, hep ızdıraptır.
aklımı devşiren kadın,
çaldın yakutumu gümüş kafesten,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta