Fırtına içine estiğinde kuytuda bir çiçek.
Eğilir tüm duyuşlarına sessizce.
Alır kendi içine hüznü toprağından diriltir.
Yağar ardından yağmur ıslanır mevsim kimsesizce.
Yeni güne, güneşi gözlerinden büyütür.
Gölgede dahi açar umudun yeşilliğinden gizlice.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta