Özde Tutulunca Dili Mizanın

Nesine güvenem ben ki insanın
Vefasızı ayrı, puştu bir ayrı
Özde tutulunca dili mizanın
Yüreğim figâna düştü bir ayrı...

Yola koyulayım, hem yola erken
Elimden tutan o, güneşim derken
Umudum şehrinde güller yanarken
O yâr bu yaramı deşti bir ayrı...

Nedamet erimiş, durur içimde
Açmadan çiçekler kurur içimde
Zamanın son demi vurur içimde
Güneş mor dağları aştı bir ayrı...

Hediyem bir gönül o kadim dosta
İçimde kan kızıl zambaklar hasta
Mevsime çiğ düştü, ilkbahar yasta
Yollarım kar boran, kıştı bir ayrı...