Umudum Kalmadı Şiiri - Hasret Toprak

Umudum Kalmadı
Gecenin en siyahı çöktü ya bir kere,
Artık sabahın ışığı neylesin bana?
Gözlerim yorulmuş bakmaktan göklere,
Beklenen bir yıldız kalmadı yanımda.
Umudum kalmadı, o incecik iplik,
Koptu en zayıf yerinden, sessiz ve ıssız,
Şimdi içimde bir boşluk, dipsiz bir dehliz,
Ne bir ses yankılanır, ne bir nefes duyulur.

Yollar ki yürünür sanırdım eskiden,
Her taşın altında bir iz, bir mana,
Şimdi her adım boşa, her dönemeç viran,
Hedefsiz bir koşu, ruhumda bir fırtına.
Hatıralar birer hançer, saplanır derine,
Gülüşler ki kayıp, yüzler ki unutulmuş,
Bir zamanlar yeşeren ne varsa kalbime,
Bir bir kurudu, soldu, toprağa karışmış.
Ne baharın neşesi, ne yazın sıcaklığı,
Ne de sonbaharın o hüzünlü asaleti,
Kışın dondurucu ayazı sardı benliğimi,
Geriye sadece kaldı buzdan bir hasret.

İnsan sesleri uzakta, bir uğultu gibi,
Ne söylüyorlar, kimdendir, anlamıyorum.
Ben kendi sessizliğimin zindanında hapis,
Konuşsam da kimseye ulaşamıyorum.
Kurduğum düşler, kumdan kalelerdi meğer,
İlk rüzgârda yıkıldı, eser kalmadı yerinde,
Ne bir dayanak buldum, ne bir dost eli değer,
Yalnızlık, o kadim dostum, hep ensemde.
Zaman, merhem olması gerekirken,
Daha derin yaralar açtı, daha acı izler,
Sanki her geçen gün, umudu tüketirken,
Beni bu karanlık dehlizlere hızla iter.

Hani derler ya, 'Dönüşü olmayan yollar',
İşte ben o yoldayım, gidişim bilinmez.
Ne bir el sallayan var, ne bir gelen sorar,
Gölgesi bile terk etti, kimsesiz ve dilsiz.
Denizin mavisini unuttum, gökyüzünü,
Gözümün feri sönmüş, ışığa hasret kaldı.
Ne bir şarkı fısıldar içime tatlı sözünü,
Ne de bir umut filizi, boy atacak yer buldu.
Beklemek mi? Ne bekleyeceksin ki artık?
Kaybolan bir geminin dönüşü beklenir mi?
Bu gemi battı, suları buz gibi ve artık,
Yüzeye çıkacak gücü, hevesi kalır mı?

Bitmiş bir hikâyenin son cümlesiyim ben,
Altı çizilmiş, kenarına not düşülmemiş.
Ne bir pişmanlık kaldı, ne de bir neden,
Sadece yorgun bir ruh, artık direnilmemiş.
Umudum kalmadı, evet, bitti o kelime,
Yerini dev bir sessizlik aldı, sağır ve kör,
Ne bir dua yakarır dudaklarımdan dilime,
Ne de bir mucize bekler bu perişan öz.
Hoşça kal ey dünya, tüm renklerinle,
Benden artık geriye sadece gri bir anı,
Bir daha yeşermeyecek o incecik fidan,
Ve kalbimde dinmeyecek bu derin sızı...
Umudum kalmadı, ve bu kabullenişle,
Huzur buluyorum belki, bu son limanda.