Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevgili Şair..Siz bu derin cümleleri yazarken içinizden şizofren bir şair geçiyormuş ellerinde intiharlarla..acı ama güzel dizelerdi kutlarım.sevgiyle kalın
Odamın ışığı iki renkli mum
Melancolie in settembre, diye
Kulağıma fısıldıyor Peppino Di Capri,
Büyülü bir alemin odağında
Anılar denizinde yüzüyorum.
------Hocam harika bir şiir okudum sevgi dili ,sitem ,göndermeler çok güzel kutluyorum saygılar sunuyorum .
Derin yalnızlıkta çıkılan uzun yolculukların tadı bir başkadır oysa.. Duyulan her ses boş duvarlarda görülen renklerin her biri özlemleri ayaklandırır özellikle karanlık gecelerde..
Bir başına olmanın soluk almanın ağır sancısıyla yazılmış bir şiir olsada sabahlarımız var bizi gülümsetecek. İşte bunun adı da umut diyorum kuş sesleriyle gelen..
Hüzün barındıran dizeleri kutluyorum. Saygılarımla..
ne güzeldi can
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta