Umrumda Değil Şiiri - Mustafa Han

Gözlerimde tükenince yaşlarım,
Gülsem bile artık umrumda değil,
Derdim değil beklemem hiç yolların,
Gelsen bile artık umrumda değil.

Ne sözlerin kaldı ne de seslerin,
Bir bir dökülüyor sahte hislerin,
Kor gibi yakıyor beni düşlerin,
Gölsen bile artık umrumda değil.

Yıllarımı verdim kuru sevdaya,
Düştüm nice çileye ve belaya,
İstersen dön yine eski dünyaya,
Gelsen bile artık umrumda değil.

Kırık umutlarla geçti mevsimler,
Bir ümit olmadan geçiyor günler,
Aramıza girse türlü özlemler,
Kalsan bile artık umrumda değil.

Ne mektup isterim nede selamın,
Boşa gitti çünkü bunca kelamım,
Dokunmaz artık sana yararım,
Silsen bile artık umrumda değil.

Yüreğimde açtın derin yaralar,
İçindeki kurtlar seni paralar,
Günden güne bağlıyorum karalar,
Görsen bile artık umrumda değil.

Vefasızlığına çokça dayandım,
Cefa çeke çeke artık uyandım,
Ağladın çok gördüm gayri usandım,
Gülsen bile artık umrumda değil.

Ne ararım seni ne de sorarım,
Belkide böylece kalırım yarım,
Olmayacak belki hiçte bir karım,
Bilsen bile artık umrumda değil.

Yalanların çıktı bir bir meydana,
Güvenimi attın kara zindana,
Ağlayıp ah çekip dönsen yurduna,
Yansan bile artık umrumda değil.

Kader diye sustum nice yıllarca,
İçimden ağladım sessiz usulca,
Umutla bekledim ömür boyunca,
Gelsen bile artık umrumda değil.

Dünya yükü ağır geldi omzuma,
Kül serptin umutla dolu yazıma,
Bir daha düşmem senin tuzağa,
Kursan bile artık umrumda değil.

Ne hayrını gördüm ne de merhamet,
Karşılık bulmadı bunca muhabbet,
Benden sana kaldı kuru nasihat,
Duysan bile artık umrumda değil.

Belki bir gün beni anlarsın sandım,
Bir umut uğruna ömrümce yandım,
Bilmem ki bunca yıl neyine kandım,
Sevsen bile artık umrumda değil.

Bir gün gelir insan usanır elbet,
Biter gönüllerde en büyük hasret,
Ne kinim kaldı ne sana nefret,
Küssen bile artık umrumda değil.

Son sözüm budur ey vefasız yarim,
Tükendi içimde sevda pınarım,
Silindi gönlümden bütün izlerin,
Sende silsen bile umrumda değil.