Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Babasının o koluyla karnı arasına sığınıp, kısacık yol sohbetlerinde manilerle anlaşan, hayatının en değerli şeyi olan şiiri, en değer verdiği kişiyle yücelten, Zarifoğlu'nun kimiliği olmuş, bana ise ancak yokluğumu betimler nitelikte bir kelimeyle,ve en kısaca Ac(i)z'ım..
