Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
işte şiir işte şair..varolsun vatanperver yiğit yüreğiniz..+++10..ant..sonsuz saygılarım değerli şahsınızadır..
Bunlar çok güzel dilekler ve istekler evet birlik beraberlik zamanı kardeşim nedense bu beraberlik türküsü birilerinin hiç işine gelmiyor. Körükle babam körükle
kutlarım kardeşim çok güzel bir çalışma inadına barış inadına birlik beraberlik vazgeçmemeliyiz.Saygılar selamlar.
[Yağsın artık yurduma yağmur
Temizlensin artık şu kirli çamur
Umutla mutlulukla dolsun
Sevgiyle yoğrulsun artık hamur]
*******
İçtenlik dilkelerinizi imleyen, ülkemizin ve insanımızın mutluluğunu dileyen güzel dizelerinizi severek okudum. Ellerinize sağlık.. Başarılı çalışmalar ve sevgiler....
Güzel temennilerinize katılmamak elde değil
Duyarlı yürek sesinize tebriklerimi bırakıyorum.
Beğeni ile okuduğum güzel bir şiir,tam puan ile sayfamda.
yalnızlığıma inat havada kara bulutlar
yağmurların damların
özlemlere düşmelerinde
üşüyor hayallerim
yüreğiniz daim olsun harikaydı saygılarımla
Güzel ülkemin duyarlı kalbinden özğün ve milli bir yakarış.Temennimiz azğınların azmine karlar yağsın.Vatan azmi ile milli duruş serğileyenlerin yağmurları bu ülkede sel olup çağlasın...Güzel şiir ve anlamlı mananın degerli usta kalemini kutlarım.Yürek sesiniz hep çağlasın...
her gün sabah güneş dağların ardından dünyamıza ışıyorsa, her bahar çiçekler yeniden rengarenk açıyorsa, öylesine umudum var ki; ülkemiz üzerindeki kara bulutlar çok yakında aralanacak, pırıl pırıl mutlu günlerde milletimin insanları gülecek, gülümseyecek. Yüreğine sağlık.
aklı kullanmak için okumalı, bilgilenmeli... inşallah okuyan bir toplum oluruz ve cahilliği bitiririz... güzel şiirdi, tebrikler
İnsanoğlu hisleriyle ağlar, güler, üzülür, sevinir..
Ama aklıyla karar verir, aklıyla yapar seçimlerini..
Mesele, aklın önüne hislerimizi koyup, onun ardına düşmekten kaynaklı. Akıl ne kadar 'somuta' bakar, eler, kıyaslar ise, hislerimiz o kadar 'gölgelidir', belirsizliklerin içinde gezinir..
İkisini bir araya getirmek çözer, sorunları..
Şiir bu yolu açmak içi var..
Kutlarım Orhan, Genç Şair...
Bu şiir ile ilgili 27 tane yorum bulunmakta