Düşlerimiz çiçek açar mı, beton yığınları arasında?
Gökyüzüne uzanan ellerimiz, umut dolu bir yol mu çizer?
Biriktirdiğimiz dertler, yüreğimizdeki çatlaklardan sızan su gibi,
Ve hayallerimiz, denizler kadar derin, gökyüzleri kadar geniş.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta