Bu umarsız karanlık yüzümün, bir gece ay ışığında gideceğini bilseydim eğer zeytin dalı uzatırdım yakışmayan yalnızlığa
Yokuşunda çocukların koştuğu bir sokaktan geçip varmak isterdim tadılmamış sevdalara
Bırak sahibini unutmuş oyuncaklarımı,kırılmış camlarda parçalanmış yüzümün incisi benim
Ben şimdi terkediyorum kaybolduğum deniz gibi, yüzümden düşürdüğüm seni
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta