Hüznüm boyumu aştığında,
Alırım bir çiçeği elime, koklarım.
Ağaçlara, sokaklara, insanlara bakar,
Dünyanın ne yaşanası olduğunu,
Hüznün yanında sevinçlerle de döndüğünü
Anlarım
Oyun oynayan çocuklara baarım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta