Ulu Mizan Şiiri - Ali Yahya Değirmenci

Kuruldu ulu mizan... Tartıldı cümle "amel",
Defter sol yandan geldi... Yıkıldı her bir emel.
​Eyvah ki bahtım kara... Yüzüm benzer geceye,
Dilim dönmez oldu hiç... O tek bir heceye.
​Titrerim rüzgarında... Misal-i kuru yaprak,
Beni yutsa razıyım... Şu ayak altı toprak!
​Güvenmem ibadete... Hepsi yarım, "riyâ"lı,
Huzuruna gelirken... Bu kul hayli yaralı.
​Okundu kirli "sicil"... Hüküm ateş göründü,
Ruhum korku zırhına... Baştan başa büründü.
​Lakin Sen o "Gaffar"sın... Sen o yüce "Settar",
Şu aciz bedenimi... Cehenneminden kurtar!
​Gerçi yüzüm kapkara... Battım "cürüm" ve kire,
Düşürme n'olur Rabbim... O "Nâr-ı Saîr"e!
​Nasip et şefaatini... O en şerefli "Habib"in,
Tek ilacım Sendedir... Sensin mutlak "Tabib"im!
​Gerçi müstahak oldum... En şiddetli "ikâb"a,
Yine de yüz sürerim... O rahmetten "nikâb"a.
​Beni nârınla yakma... Ey Rahmeti bol "Hüdâ"!
Eyleme cemalinden... Bu garibi hiç "cüdâ"!