Ulan Şiiri - Aygül Zade

Ulan…
Ben seni çok sevmiştim be adam…
Öyle herkesin sevdiği gibi değil,
Yarım değil, hesaplı değil,
Canımı koymuşum ortaya
Senin haberin yok.

Bir gülüşün vardı ya…
Ben o gülüşe bir ömür sığdırmıştım.
Bir bakışın vardı…
Ben o bakışa koca bir dünya kurmuştum.
Sen ne yaptın?
Bir kalbi yıkıp gittin
Hiç arkanı dönüp bakmadan.

Şimdi soruyorum sana…
Adam mısın sen?

Adam dediğin
Sevdiğini yarı yolda bırakır mı?
Adam dediğin
Bir kalbi böyle paramparça eder mi?
Adam dediğin
Bir kadının gözyaşını
Bu kadar ucuz sanır mı?

Ben seni
Gecelerin en sessiz yerinde sevdim.
Kimseler bilmeden,
Kimseler duymadan…
Dua gibi,
Günah gibi,
Kader gibi sevdim.

Ama sen…
Bir rüzgâr gibi girdin hayatıma
Fırtına gibi dağıttın her şeyi.
Şimdi geriye
Bir avuç kırık hayal kaldı
Bir de içimde dinmeyen bir sızı…

Söyle şimdi bana…
Adam mısın sen?

Ben seni sevdim diye
Suç mu işledim?
Kalbimi açtım diye
Yanlış mı yaptım?
Yoksa sen mi
Sevmeyi hiç öğrenemedin?

Bil ki bir gün
Bu sessizlik konuşacak.
Bir gün
Bu kalp susmayacak.
Ve o gün anlayacaksın…

Bir kadının
Gerçek sevgisini kaybetmenin
Ne demek olduğunu.

Ama işte o zaman…
Ben olmayacağım yanında.
Ne gözyaşım olacak sana,
Ne sevgim.

Çünkü ben seni
Bir zamanlar çok sevmiştim be adam…
Ama sen
O sevgiyi taşıyacak kadar
adam çıkmadın.

AYGÜL ZADE