Uhrevî Şiiri - Mustafa Gültekin 3

Özlüyorum seni…
Hiç görmedim oysa;
ne yüzüne değdi bakışlarım,
ne sesin dokundu gecelerime.

Gerçek misin, onu da bilmiyorum.
Çünkü güzellikler, gerçeklik algısı içindedir
ve sen, gerçek olamayacak kadar güzelsin.
Ve sen… dünyanın
hiçbir zaman gerçekleştiremeyeceği
narin bir ihtimali gibisin.
Adı konmamış bir mucize gibi…

Ben ise sensizim.
Bunu söylerken bile içim ürperiyor.
Sensizlik, hiç olmadığı kadar sarsıyor benliğimi.
Sensizlik içimde kopan bir fırtına;
bir boşluk değil, düpedüz deprem.
Sanki içimde bir yer
her gün biraz daha çöküyor.

Sensizliği sana tarif edemem;
sanki Sur’a üflenmiş gibi,
damarlarımda cehennem ateşi dolaşıyor.

Sahi…
Sen hiç sensiz kaldın mı?
Sensiz yaşamayı tattın mı hiç?
“Sensiz de yaşarım” dedin mi hiç kendine?
Kendi yokluğunun kıyısında,
bir dalganın köpüğü gibi titredin mi?
Yalnızlığın böylesini tattın mı?

Bazen düşünüyorum…
Belki de hiçbirimizin yalnızlığı kendine ait değil.
Belki sensizlik dediğimiz,
birbirimize varmadan geçen zamanın
hırçın rüzgârı sadece.

Gel…
bırakalım her şeyi;
atalım bir kenara dünyanın kahır yükünü.
Gel de açılalım serin maviliklere,
tuz kokusunu ciğerlerimizde hissedelim.
Terk edelim bu zalim kara parçasını;
mavilerde arayalım huzurun derinliklerini.

Martılar bile kıskansın coşkun sevinçlerimizi.
Bir balık gibi sahiplenelim hırçın dalgaları;
sürüklesin bizi bilinmezlere, görünmezlere…

Ve orada,
dalgaların koynunda,
öylesine derinden,
öylesine sessiz bir vaveyla
ürpertsin içimizdeki çocuğu.

Biliyorum,
bazı hayaller yaşanmak için değil;
insanı hayatta tutmak için var.

Sen belki hiç gelmeyeceksin,
ben bir ihtimalin yaşamına umut verdim.

Ve eğer bir gün
hiçbir yerde karşılaşmasak bile,
bil ki
bir insan,
hiç dokunmadığı bir hayatta
bu kadar derin bir iz bırakabiliyormuş.

Ama yine de…
içimde küçük bir yer fısıldıyor:
"Belki yarın değil,
belki adı konmamış bir zamanda,
bir şeyler yerli yerine oturacak gibi."

İnsan bazen
beklediği şeye değil,
beklerken büyüttüğüne kavuşur.
Ben de buna inanıyorum artık.
Eğer yollar
aynı noktaya çıkmazsa bile,
aynı gökyüzüne bakmak yeter.
Çünkü bazı karşılaşmalar
yan yana gelmeden de tamamlanır.

İçimde bir dünya,
içinde belki sen varsın,
belki sadece ihtimalin…
Sen o dünyanın ışığısın.