Sokak lâmbasının karanlık ışığında arıyorum
avucumdaki yağmur böceğinin gülüşünü
uçuk mavilerin dans ettiği duvardaki gölgemde…
hülyalarım kızıl bir duman gibi döne döne terk ediyor bedenimi
çözülüyorummmm
en derin yanım
sarp kayalar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




değişik bir şiir yazmışsınız içsel bir savaş
bunuda çok iyi başarmışsınız
tebrikler
sakinleşmeyin şiirin coşkusu tamda sarmışken dalgalar gibi hırçın bence bu finalle son bulmamalıydı saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta