Uğultum Şiiri - Ahmet Dursun Kadimtaş

Bazen bilinmezlik içinde kayboluyor ufuktaki güneş,
Adres bilmez, yol bilmez pasparlak bir toz tanesi.
Ardında götürdüğü her gün gibi, bugün de bilinmez;
Kaybolurken, yarını doğuruyor gölgesinde iradesi.

İsmi, evrenin en ücra köşelerinde saklı dünyanın;
Kayıplar çöplüğü gibi uçuşuyor yıldızlar.
Ve uzaktan, kararıyor gittikçe yaşamanın uğultusu;
O günden sonra da kavuşmadı saçlarımla rüzgâr.

Ben birkaç yaşamdan biriyim, telaşım yok hükmünde;
Yargıladığım beden bana ait, hayat bildiğim diyarda.
Nerede olduğumu bilmeyecek kadar uzağım, bir o kadar da yakın;
Ama hâlâ ümidim var, belki de kıyametle kurtulacaktır bir gün bu dünya.