zamandır alıştıran beni
sensizliğe açılan her kapının ardında
gözlerini ararken gözlerim
yoklugunu bana o an anımsatan
zamandır alıştıran beni
sen gökyüzünde ışığı hiç sönmeyen yıldız
doldur ışığını avuç,avuç bana sun
firari sevdam dağlarda yol ararken
vur dağları sırtına bana dön
bağrında kopan nağmeleri hep söyle
kaç bahar görür bilmem
gözlerin yokken,gözlerim
nasıl çarpar bilmem yüreğim
ellerin ellerimde yokken
görünce gözlerini
baharı gördüm,yazı gördüm
baktıkça kamer-i hilal yüzüne
geceyi gördüm,gündüzü gördüm
Alıp götüreyim seni desem,gelirmisin bir yelkelinin rüzgarında
engin denizlerin koynuna benimle
Kaybetsek rotamızı,sürüklensek dalgalarla ve
öpüşerek çıksak en yakın sahile
Gelirmisin benimle,bırakıp herşeyi,ve unutarak geçmişi
kar gibi insem sessizce
en sevdigim sokaklara
süslesem bir gelin gibi
agaçların dallarını
gözlerinde dilsiz bir çıglık gibi
yerinde kül kalan ocak gibiyim
fezada parlayan yıldız gibiyim
görünce o gözlerini
bülbülün nağmesi şiir gibiyim
sonu görünmeyen bahar gibiyim
Bak gözlerime
Bak-ki yine gönlümde yanlızlıgın
Şarkısı çalmasın ve gözlerindeki ışık
Kor olsun yüregimde
Bak gözlerime
iki şen sevgilinin bedeninde
tutuşsun gece mavisi alev
yüzümüzde gezinsin şehirler
ve oynar sokakta soluk yüzlü halk çocukları
bir yerde zil çalıp,ders bitecek
Bu şehirde neler olmuş
kimi zaman bağ,bahçe kimi zaman viran olmuş
aşıklarıda olmuş,kaldırımlarında hiç azalmayan kalabalıklar
tanımaz birbirini koş ha koş
Kesmişler mavi denizin önünü
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!