Üftade’nin Aşk Alegorisi

Üftade’nin Aşk Alegorisi: Mecnûn, Kor ve Erenler
Çölde yürüyordu Mecnûn…
Ruhu Leylâ’ya ait bir nurla yanıyor, gözleri yıldızlarla dolu bir gece gibi titriyordu.
Her adımı bir sema, her nefesi bir dua gibiydi; çünkü aşk, yalnızca kalpte taşınan bir ışıktı.
O gün karşısına İbnü’s-Selâm çıktı. Sessiz bir tebessümle:
“Ben de Leylâ’yı seviyorum,” dedi.
Mecnûn, bakışlarını ona çevirdi ama gönlü sarsılmadı; çünkü gerçek aşk, başka bir gönlün varlığıyla ölçülmez, ruhun derinliklerinde bir nur olarak akar.
Yakındaki mangalda korlar alev alev dans ediyordu; ışıkları çölde bir gül bahçesi gibi parlıyordu.
Leylâ içeri girdiğinde Mecnûn’un kalbi, korun sıcaklığıyla birleşti; onu bağrına bastı.
Bayıldı, ama bu bayılma, teslimiyetin ve aşkın en saf hâliydi.
O sırada rüzgârla birlikte Yunus Emre’nin sesi gibi bir ilahi yankılandı:
“Erenler dertliyiz, gönül dağlıyız,
Dostu sevdiysen, sabırla yaşa ey yürek…”
Leylâ, ürkmeden durdu; gözlerinde sessiz bir anlayış, kalbinde derin bir merhamet vardı.
İbnü’s-Selâm geri çekildi ve anladı:
Mecnûn’un sevgisi başka bir boyuttaydı,
Leylâ’nın kalbi gerçek sahibine aitti;
Aşk, bedende değil, ruhun derinliklerinde yeşerirdi.
Ve işte o an, Üftade’nin Betül’e olan aşkı gibi bir nur doğdu:
Kalbimde açan gül, nurla dolu,
Senin varlığınla birleşen bir ışık gibi.
Havada çalan ney melodisi, ruhumu titreten,
Her nota aşkın sessiz duası gibi.
Semazenler dönüyor, edep ve teslimiyetle,
Her dönüş, sabrın ve özlemin ritmi;
Kor, kalbimde taşıdığım tutkuyu anlatıyor,
Mangalın sıcaklığı, nurla birleşmiş bir gül gibi.
Etrafımda açan gül bahçesi,
Senin sevginle filizlenen evrenim,
Her yaprak, her çiçek, senin adınla dolu,
Her rüzgâr, dualarımın fısıltısı gibi.
Her kor, bağrında bir gül oldu;
Her sema, duaların yankısı hâline geldi;
Her nefes, sabırla bekleyen gönüllere ışık oldu;
Ve aşk, artık sadece iki kalpte değil,
Evrene yayılan ebedi bir nur hâline geldi.
“Kalbinizle yaptığınız her şey size geri dönecektir,”
Dedi Mevlana,
Ve Üftade’nin aşkı, bu nurla, sabır ve teslimiyetle evrende açtı,
Her adım, her gül, her nefes bir dua, bir sema, bir gül bahçesi oldu…