Boşalt nefretindeki koyu kıvamını
organik intikamının ölü sayıcı kıvılcımlarıyla!
Son olacak sanma bunu, kuru yaprak değil
kemiklerimin altında çıtırdayan mukaddes bir ses:
Durma, al artık! Vücuduma yapışan yer çekimini,
kanla boya, damarlarla süsle matemini!
Boşalt nefretindeki koyu kıvamını
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta