Ne uzaklaşabiliyorum bu uçurumlardan
Ne de alışabiliyorum yükseklere,
Hep gözümde bir hayalet,
Gelipte usulca, sesisizce, bakınarak,
Bırakıyor kendini buradan aşağılara.
Sanki ölecekler mi yeniden?
Amaçları ne, nereye ulaşacaklar sanki?
Bakıyorum arkalarından her defasında,
Nem olup havaya,toz olup toprağa karışıyorlar,
Ama ertesi gün aynı uçurumun kenarındalar yine.!
Ve durup düşünüyorum kendimce,
Ve kendime diyorum ki,
Sen,, evet sen.
Sen her gün bedensiz ruhların hayaletlerin bile,
Defalarca ölmek istediği bir uçurumun kenarındasın,
İşte, hayal et.
Kayıt Tarihi : 21.7.2009 12:11:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!